Bronnen en Krachtplaatsen in NL & Be

Hunebed D3 en D4 bij Midlaren in Drenthe  Hunebed D3 en D4 bij Midlaren in Drenthe

11 Geschreven in April 2022     


Je vind Hunebed D3 en D4 bij de Schutsweg 40 / 42 in Midlaren  (Zie  OpenStreetMap.org).
Op ongeveer een kwartiertje á twintig minuten lopen vind je net over de provinciegrens het Groningse Hunebed in Noordlaren.

In het verleden werden deze twee hunebedden wel eens voor één hunebed aangezien. Het is dan ook uniek dat twee hunebedden zo dicht bij elkaar in elkaars verlengde liggen. Deze hunebedden worden ook wel de 'hunenborg' genoemd. Pas in 2003 werden deze hunebedden Rijksmonumenten.
Zoals op de foto's goed te zien is, ligt geen enkele deksteen meer op z'n oorspronkelijke plaats op de draagstenen. De hunebedden D3 en D4 zijn nooit gerestaureerd. Archeologisch onderzoek rondom deze hunebedden bracht naast de hunnebedden een ondersteboven begraven nog praktisch geheel intakte pot aan het licht (onder de schuur van de ernaast gelegen boerderij).
Men vermoed dat het hier om een rituele offergave zou kunnen gaan.
Cois Geysen schrijft (Blz.137-138) dat hunebed D3 en D4 op een lokatie met een verhoogde radioactieve achtergrondstraling liggen; de waarden zijn bij deze hunebedden 290 Bq, terwijl deze in Nederland gemiddeld tussen de 35 en 50 Becquerel ligt. De achtergrondstraling van 290 Bq bij het hunebed lijkt hoog, doch dat valt erg mee; in het menselijk lichaam is deze normaal gesproken 120 Bq per kilogram!
 (Bronnen: Clerinx Blz.186, 204Geysen Blz.137-138v.Ginkel/Jager/v.d.Sanden Blz.140-143, 165-166v.d.Sanden Blz.28-29Westmaas Blz.24-15Hunebedden.nlhunebeddeninfo.nlHunebedNieuwscafe.nlMainzerbeobachter.comRijksmonumenten.nlWetenschap.infonu.nl  en  Wikipedia: D3 en D4).



Krachtplaats
Dinsdag 12 April 2022 heb ik deze hunebedden in Midlaren bezocht. Ik was er bijna voorbij gefietst aanzien de hunebedden tussen twee boerderijtjes liggen en te bereiken zijn door middel van een smal wandelpaadje tussen deze boerderijtjes. Het eerste hunebed dat je tegenkomt is D4 en achteraan ligt hunebed D3. Niet alleen de hunebedden waren indrukwekkend, de bomen die hier staan evenzeer.
Nadat ik rondgelopen had en foto's had gemaakt, was ik benieuwd naar wat de wichelroede zou doen. Ik kreeg de sterkste reactie bij het achterste hunebed (D3) bij het zijportaal, of was het de eik die daar stond? Deze grillige eik stond pal tegen de steen van de zij ingang van het hunebed, waar bij de hunebedden die ik bezocht heb vaak het krachtcentrum lag. Deze boom stond ook op dit krachtcentrum en was voor mij daarmee tevens een Heilige Eik op een krachtcentrum.
Ook bij de zij ingang van hunebed D4 reageerde de wichelroede, doch het sterkste krachtcentrum lag toch bij de Eik tegen het zijportaal van hunebed D3 aan. Je zit hier geheel uit zicht en beschut zodat je rustig een ritueel en een meditatie kan doen.



Wat zijn Hunebedden?
Hune is een oud Drents woord dat reus betekend, vergelijkbaar met het Duitse Hüne, dat nog altijd reus of een boom van een kerel betekend. Ook in Genesis 6:4 lezen we over de 'Huynen'; 'reuzen', deze stenen 'bedden' waren zo men dacht gebouwd door reuzen.
 (Bronnen: Clerinx Blz.19v.d.Sanden Blz. 16-17  en  Wikipedia).

De in Nederland gevonden hunebedden werden in een vrij korte periode gebouwd tussen 3450 en 3100 v.nul door mensen van de Trech­ter­beker­cultuur. Men heeft in de Nederlandse hunebedden vrij weinig menselijke resten gevonden, van de zure bodem in Drenthe is bekend dat die het botten­mate­riaal grondig vernietigd. Uit de wel gevonden resten bot en crematieresten is niet goed op te maken in welke richting de overledenen begraven werden en hoeveel mensen hun laatste reis via een hunebed maakten. Er werden wel veel potscherven gevonden in de meer westelijk gelegen hunnenbedden en nabij gelegen regio's in Duitsland. Dit kunnen urnen zijn geweest of grafgiften.
 (Bronnen: Clerinx Blz.38, 179-180 en 192-193v.d.Sanden Blz. 11 en 16Hunebednieuwscafe.nl  &  Wikipedia).



Oorspronkelijk waren de ruimten tussen de grote stenen opgevuld met kleinere stenen en lag er een dekheuvel over de hune­bedden, die alleen toegankelijk waren via een ingang aan de zijkant.
Alleen hunebed D13 in Eext heeft nog een dergelijke dekheuvel die alle hunebedden oorspronkelijk hadden. Vroeger leidde een klein trapje naar de binnenruimte, wat dit hunebed weer uniek maakt.
Hunebedden waren dus een soort van grafheuvels waar men via de zijkant nog toegang tot had die gebruikt werd om overleden te kunnen bijzetten, wat nog honderden jaren gebeurde na de bouw van het laatste hunebed.
Op alle informatie bordjes die ik bij de hunebedden heb zien staan valt te lezen: "Een hunebed is een grafmonument. Behandel het met respect", doch ik merk hier weinig van.
Ik zie zowel kinderen als volwassen op de grafmonumenten klimmen, wat dus totaal respectloos is, alsof je op een kerkhof bovenop de grafstenen gaat staan om alles goed te kunnen bekijken. Men is dan ook bezig om te kijken of er bordjes met een klimverbod geplaatst kunnen gaan worden.
Bovendien lijkt men te denken dat deze enorme stenen wel wat kunnen hebben. Helaas hebben de hunebedden hier wel onder te lijden zodat ze sneller eroderen.
 (Bronnen: Clerinx Blz.192-193v.d.Sanden Blz. 11 en 16AD.nl - KlimverbodHunebednieuwscafe.nl - KlimverbodHunebednieuwscafe.nl - Wat zijn HunebeddenTrouw.nl - Klimverbod  &  Wikipedia).

Krachtcentra
Dat de hunebedden op krachtcentra zouden liggen wordt vaak naar het rijk der pseudowetenschap verwezen en dus als onzin afgedaan. De hunebedden werden echter wel op speciaal daarvoor uitgekozen lokaties gebouwd; in Nederland allemaal op een verhoging in het landschap; de Hondsrug; een 70 kilometer lange verhoging met energetische eigenschappen waarop de meeste hunebedden te vinden zijn. Bij 39 van de 53 gemeten hunebedden was de radioactieve achtergrondstraling bovendien beduidend hoger  (Zie Geysen Blz.95, 137-138  en  dehondsrug.nl).
We zien dus wel degelijk een sterkere energie bij veel hunebedden. De hunebedden waren in de tijd dat ze gebouwd werden zeer markante bouwwerken; heilige plaatsen waar men de voorouders begroef en eerde. De energetische kwaliteit van bepaalde lokaties op de hondsrug oefende blijkbaar een zekere aantrekkingskracht uit om hier een heiligdom te bouwen. De hunebedden zijn plaatsen van de voor­ouders en natuurgeesten; poorten naar de Andere Wereld waar men ceremoniën en rituelen deed om de voorouders en de natuurgeesten te eren en te raadplegen; het waren ook religieus-spirituele centra.

Martin Roek